Columns

Columnist:

Soest In Stukjes

Julianalaan

Ik ben te laat voor het avondeten. En niet een beetje. Moet je zien, de anderen zitten al bijna aan het toetje. Nou, en dat betekent straf, wat denk je: regels zijn tenslotte regels. Maar de kans is nogal klein dat ik zonder eten naar bed moet, want dat is dan weer zonde van het eten.

Columnist:

Soest In Stukjes

Spoorstraat

Het is in die tijd dat ik samen met moeder op het perronnetje van Soestdijk sta. Het station zelf heeft nog een echte eerste klas wachtkamer en het kaartjeskantoor staat doorgaans strak blauw van de sigarenrook.

Columnist:

Soest In Stukjes

Stadhouderslaan

Wat heb ik die laan vervloekt. Het is in mijn tijd als hulp van de groenteboer Liefhebber. Op de laan wonen nogal wat klanten van mijn baas. Het zijn geen grote klanten. Nee, met een bosje wortelen en een pond pruimen kan je daarvan nauwelijks spreken.

Columnist:

Soest In Stukjes

Oranjelaan

Dat moeders zusjes met kerstmis overkomen is voor vader geen enkel probleem, Kein Punkt, zou ik bijna zeggen, daar moeders zusjes Duitse zusjes zijn. Kunst dat hij niet met de komst van de zusjes zit. Hij bevindt zich lekker achter zijn bureau op de koninklijke stallen, maar ik niet.

Columnist:

Soest In Stukjes

Prins Hendriklaan

Ik weet het nog. Bij de grote groen uitgeslagen steen in de tuin woont Loesje met de lange, dikke vlechten. Zes jaar zit ik bij haar in de klas en Loesje is weer de hartsvriendin van Mieke die dichtbij de houtwerf woont.

Columnist:

Soest In Stukjes

Oranjelaan

Het moet ergens zijn begonnen om een naam aan je huis te geven. Zelf heb ik op het punt gestaan om ons huis, in het andere dorp De Rabobank te noemen. Lijkt me wel leuk, maar thuis vinden ze dat niet leuk. Maar goed, vroeger bij ons in de laan lustten ze wel pap van huizennamen.

Columnist:

Soest In Stukjes

Oranjelaan

Wij, thuis naar de bioscoop? Het idee, terwijl moeder steevast vindt dat we thuis al film genoeg hebben. En wonder boven wonder: moeder heeft gelijk. Moet je horen hoe bij ons ongeveer een filmavondje gaat.

Columnist:

Soest In Stukjes

Soesterbergsestraatweg

Tussen mij en garage Van Kooy is het nooit wat geworden. Eigen schuld, dat wel maar toch jammer, daar ze bij Van Kooy geen rommel verkopen. Ik leef ruim vijftig jaar geleden wel in die veronderstelling. Een en ander komt zo: ik rijd al in een stuk of drie auto's joy.

Columnist:

Soest In Stukjes

Prins Bernhardllaan

Achteraf is het best lachen met juffrouw Van Arkel van de eerste en tweede klas op de lagere school. In werkelijkheid lach je natuurlijk niet. En zeker niet om de genoemde juffrouw. Voor je het weet laat ze je tot het donker schoolblijven. Dat scheelt haar helemaal niets.

Pagina's