Columns

Columnist:

Soest In Stukjes

Stadhouderslaan

Dan doet thuis de verwarming het niet meer. En waar denk ik aan? Mis. Ik denk aan Arie. Mijn vriend. Opgeklommen van buschauffeur tot directeur/eigenaar van een reclamebureau. En mijn hulp in barre tijden. Oke, hij is fanatiek lid van de VVD, maar ook in die tijd zijn er ergere dingen.

Columnist:

Soest In Stukjes

Steenhoffstraat

Heel Soest denkt die dag misschien wel: wat krijgen we nu? Om de spanning maar onmiddellijk te breken het volgende: Soest krijgt een Jamin in het pand waar later De Gouden Snaar is gaan wonen.

Columnist:

Soest In Stukjes

Oranjelaan

Vader doet wat opschepperig over zijn recente aankoop. Wat het is? Wanneer het komt? Zijn mond blijft krikkrak op slot. Laat dat maar aan vader over. Hij werkt niet voor niets bij het Paleis.

Columnist:

Soest In Stukjes

Stadhouderslaan

Het moet er een keer van komen. De bruine zitelementen staan voor geen meter meer. Met hun vlekjes en brandgaatjes, die heel charmant bij de handel door het leven gaan als zitschade. Leuk is ook dat je van de bruine zitelementen heel eenvoudig een zitkuil kan maken. Niets aan.

Columnist:

Soest In Stukjes

Amsterdamsestraatweg

Nee, de mevrouw van de marechaussee maakt geen grapje. Oké, op Koninginnedag van vroeger staat ze met een levensgevaarlijk ontbloot sabel voor het hek van het paleis. Geen lachje kan er dan af, ook al is het achter haar rug groot feest.

Columnist:

Soest In Stukjes

Amsterdamsestraatweg

Op een zonnige dag lijkt me een eigen zwembad ook wel handig. Ik heb namelijk eindelijk mijn zwemdiploma gehaald. Het is dan wel een Duits document. In tien dagen gehaald, doch het is en blijft een diploma. Nou, en om papiertje nu zo maar in de kast te laten liggen vind ik zonde.

Columnist:

Soest In Stukjes

Stadhouderslaan

En het sneeuwt ook nog. En Dong moet onmiddellijk zijn bed uit. Hoezo, het is zaterdag. Hij hoeft toch niet naar school, zeg ik nog. Dat klopt, maar hij heeft wel een baantje. Dong heeft een krantenwijk bij Trouw. En het sneeuwt ook nog.

Columnist:

Soest In Stukjes

Neerweg

Met de vader van Jan kan ik best door een deur. Oké, de garagehouder in hart en nieren, heeft het niet op eenden op vier wielen. Heel eigenlijk kijkt 'ie daarvan weg, net of ze nooit hebben bestaan.

Columnist:

Soest In Stukjes

Stadhouderslaan

Ik bemoei me nooit met de rekrutering van huishoudelijke medewerkers. Onbegonnen werk. Daarin heeft Anna toch het eerste en het laatste woord. Ik kom pas in beeld wanneer de medewerkster in kwestie de baan lang en breed in de tas heeft. Als volgt word ik dan voorgesteld: O ja, dit is mijn man.

Pagina's