Columns

Columnist:

Soest In Stukjes

Oranjelaan

Het moet ergens zijn begonnen om een naam aan je huis te geven. Zelf heb ik op het punt gestaan om ons huis, in het andere dorp De Rabobank te noemen. Lijkt me wel leuk, maar thuis vinden ze dat niet leuk. Maar goed, vroeger bij ons in de laan lustten ze wel pap van huizennamen.

Columnist:

Soest In Stukjes

Oranjelaan

Wij, thuis naar de bioscoop? Het idee, terwijl moeder steevast vindt dat we thuis al film genoeg hebben. En wonder boven wonder: moeder heeft gelijk. Moet je horen hoe bij ons ongeveer een filmavondje gaat.

Columnist:

Soest In Stukjes

Soesterbergsestraatweg

Tussen mij en garage Van Kooy is het nooit wat geworden. Eigen schuld, dat wel maar toch jammer, daar ze bij Van Kooy geen rommel verkopen. Ik leef ruim vijftig jaar geleden wel in die veronderstelling. Een en ander komt zo: ik rijd al in een stuk of drie auto's joy.

Columnist:

Soest In Stukjes

Prins Bernhardllaan

Achteraf is het best lachen met juffrouw Van Arkel van de eerste en tweede klas op de lagere school. In werkelijkheid lach je natuurlijk niet. En zeker niet om de genoemde juffrouw. Voor je het weet laat ze je tot het donker schoolblijven. Dat scheelt haar helemaal niets.

Columnist:

Soest In Stukjes

Amsterdamsestraatweg

Vader vraagt om nog wat verlovingskaarten. Zeker hij vindt de kaarten mooi, origineel en toch beschaafd. Maar hij heeft ze nodig voor zijn vrienden, zijn speciale vrienden. Zal ik er eens eentje noemen? Wat te denken van de man uit Baarn?

Columnist:

Soest In Stukjes

Oranjelaan

Vader heeft mij dan wel zijn glanzende Renault uitgeleend om naar mijn nieuwe baan te Alphen aan den Rijn te reizen, maar hij wil zijn auto wel ieder weekend zien.

Columnist:

Soest In Stukjes

Oranjelaan

Bouwen ze ook zo hoog in Soest, vraagt de personeelsmevrouw van Uitgeverij Samsom nog. Zij heeft voor een kamer vierhoog boven Alphen aan den Rijn gezorgd. Argeloos begin ik over Soest op te scheppen, over de watertoren in onze laan. Ik schep op of ik de baas van de Soester VVV zelf ben.

Columnist:

Soest In Stukjes

Prins Bernhardlaan

Achteraf is het best lachen met juffrouw Van Arkel van de eerste en tweede klas op de lagere school. In werkelijkheid lach je natuurlijk niet. En zeker niet om de genoemde juffrouw. Voor je het weet laat ze je tot het donker schoolblijven. Dat scheelt haar helemaal niets.

Columnist:

Soest In Stukjes

Van Weedestraat

Hoe kan een mens nu woorden krijgen met meneer Smit, in de volksmond Smitje genoemd? Meneer Smit, eigenaar van de tabak- en tijdschriftenzaak op stand, is in zijn smetteloze blazer de voorkomendheid zelf. Onenigheid met zo'n gentleman grenst aan het onmogelijke. Mij lukt het.

Pagina's