Stadhouderslaan

Dus zelfs Marc vindt het plafond veel te laag en gaat vervolgens op een stoel staan en trekt aan een plafondplank met een gezicht van: dat heb ik er zo uit, zaterdag kom ik nog wel even langs. En ik krijg dan iets van: ik moet beslist even weg, want het aardig doen van de schoonzoon steekt bij Marc fier de kop op.

Geen nieuws, ik ken het. Niets is, bij wijze van spreken dan, mij te veel om bij mijn schoonmoeder in het juiste blaadje te komen. Schoonvader, ach, die is een fluitje van een cent. Een consumptie, van het juiste merk, in een klein glaasje en je hebt geen kind meer aan hem.

Maar schoonmoeder daarentegen wil wat van de wereld zien. Nou, achter in mijn 2cv kom ik op plaatsen waarvan ik nog nooit heb gehoord. Ontmoet ik mensen die, in de verte weliswaar, ook nog familie van me zijn. Het kan niet op. Hoewel, wanneer schoonmoeder als dank een flesje pils, lekker voor onderweg voor me meeneemt, wil haar dochter dat niet hebben.

En terwijl Marc met een stuk plafond in zijn handen staat moet ik even weg ook omdat er iets vrouwelijks in me is gevaren. Zeker, in Soest vinden ze dat o zo gek. Echt waar. In Soest steken ze daar de vlag niet eens voor uit. Wat ik zeg: Soest op zijn sterkst

Maar ik denk: wat trek ik aan op de bruiloft. Maakt niet uit of mijn kast uitpuilt, nee daar gaat het helemaal niet om. Je dochter trouwt maar een keer met Marc en dan wil je er een beetje fatsoenlijk bijlopen. Je hebt je tenslotte niet voor niets suf geoefend op die trap.

Dus op naar Middelman. Of er geen andere winkels bestaan kijk ik voor kleren eerst even op Soest-Zuid. In de auto heb ik mijn zinnen gezet op een streepje. Niet te smal of te verlegen. Nee, de streep naar m'n zin moet ervoor uit durven komen.

Natuurlijk begrijpt de meneer van Middelman helemaal wat ik bedoel. Hij kan zich dat streepje zelfs goed indenken. Maar helaas, de meneer van Middelman heeft mijn streepje niet in huis. Hij kan het met alle plezier mijn streepje bestellen, maar dan ben ik weer bang dat het streepje pas na de bruiloft arriveert.

Maar met Middelman maak ik het toch helemaal in orde. Zo'n twintig jaar later stoffeert de firma hier een etage. Ik lig nog weleens een uurtje of wat op het tapijt. Heus niet om Middelman te controleren. Ik ben dan gewoon gevallen en probeer geduldig op de thuiszorg te wachten.

Helemaal in Baarn vind ik mijn streepje. Inderdaad bij Hoogeveen. Ze kennen mij en mijn smaak daar, zodat ik best Wim tegen meneer Hoogeveen zou kunnen zeggen maar daarvoor vind ik meneer Hoogeveen eigenlijk te veel meneer.

Wordt vervolgd.

Boudewijn Paans