Julianalaan

Men vraagt mij wel eens, onthoud je al die stukjes van vroeger nu allemaal of lieg je er maar een beetje op los? Ik zal dan in de eerste plaats antwoorden dat ik het een uitermate goede vraag vind, eerlijk waar, chapeau. En in de tweede plaats antwoord ik naar eer en geweten dat ik zo goed als alles heb onthouden.

Hoe een en ander, al of niet in godsnaam mogelijk is voor iemand die zijn eigen mobiele nummer niet eens weet te reproduceren, laat zich vrij eenvoudig verklaren. Ik kan namelijk niet schrijven. Of nog veel beter: ik kan wel schrijven, maar kan dat vervolgens niet meer teruglezen.

Ernstig? Ach, wanneer je ervan doordrongen bent, valt er op den duur best mee te leven. Mocht u vervolgens vragen hoe een en ander zo is gekomen - alweer zo'n kei goeie vraag - dan is het antwoord tweeërlei. In de eerste plaats ben ik wat spastisch en in de tweede plaats ben ik op een gruwelijke manier misbruikt. Misbruikt, door mijn eigen moeder. Bah, bah en nog eens bah.

Zeker, ik verklaar mij snel nader. Sinds ik kan fietsen ben ik Mothers little helper. Ooit hebben de Stones daar nog een liedje van gemaakt. Een en ander betekent dat ik op de meest onmogelijke uren de 'vergeten' boodschappen moet doen. O ja, en allemaal zonder briefjes. Nergens voor nodig. Moeder is geen schrijfster en ik moet het maar onthouden.

Ergo, op de fiets herhaal ik op de maat van het getrap de gevraagde boodschappen - een pond half om gehakt bij slager Koning, reuzel bij slager Bokma, iets bij de Pil en iets anders bij Van Haarlem - luid duidelijk, waardoor ik medeweggebruikers danig in verwarring breng

Met dit afschuwelijke trauma begeef ik me later ook nog in de journalistiek. Veel geïnterviewden bellen naar de krant met de mededeling dat ik niets heb opgeschreven, of het allemaal wel in orde is. Enfin, bandrecorders en secretaresses hebben later mijn tekortkoming enigszins gemaskeerd. Hebt u verder nog een vraag? Mijn eigen nummer vergeet ik voortdurend, daar ik mezelf vrij weinig bel.

Boudewijn Paans