Amsterdamsestraatweg

Heinz hopt intussen van de ene keuken naar de andere. Vader en moeder volgen, heel solidair, hem op de voet. Ze gaan vaak lunchen waar Heinz in de keuken staat. Meestal bestellen ze dan een Russisch ei. Oh nee, koffie blieven ze nooit. Koffie drinken ze wel thuis.

Wanneer Heinz de complimenten over zijn kookkunst hoort kan je er vergif op innemen dat hij meldt dat 'ie opslag krijgt. Niet dus. Hij krijgt ontslag. Maar geen paniek. Heinz heeft alweer een nieuwe baan.

Maar dan is daar de post met zowaar een brief voor Heinz. Luid en duidelijk zegt het schrijven dat hij in dienst moet. Dat zal eindelijk een kerel van hem maken, hopen mijn ouders. Even gaat het goed.

Op een zaterdagmiddag staat Heinz in vol ornaat voor de deur en roept dat 'ie soldaat boem is. Maar later is hij met geen tien generaals in het gareel te krijgen. De verdediging van het vaderland loopt ernstig gevaar.

Dan grijpt vader in met zijn machtige telefoon. Ja, lach gerust maar even uit. Maar wanneer vader vanaf zijn werk naar 'buiten' belt hoor je eerst een vrouwenstem die zegt: 'Met paleis Soestdijk, een ogenblikje.'

Nou en dan komt vader die vervolgens alles voor elkaar krijgt van degene die hij aan de lijn heeft. Kortom: Paleis Soestdijk heeft nog macht.

Dus een KPS-avond in café-restaurant Eemland met Snip & Snap, Potasch en Perlemoer, Wim Sonneveld, Wim Kan of Toon Hermans? Geld inzamelen voor alle smaken gehandicapten? De mooiste prijzen voor de tombola van wereldberoemde firma's? Vader hoeft alleen maar te bellen met zijn machtige telefoon. Dus om Heinz uit het leger te krijgen is een fluitje van een cent.

En nu? Zijn er nog meer manieren om van mijn broer een kerel te maken? Natuurlijk. De zee. Heinz gaat varen. So wass, vindt moeder nog, wat moet die jongen op zee. Heel logisch, zegt vader. Zijn vader was ook schipper. En opnieuw vertelt hij dat hij op een schip is geboren. Ja, in een haven te Rotterdam. En dan vindt moeder hem maar een grote opschepper.

(Wordt vervolgd)

Boudewijn Paans